Sana hiç korkmadan, doya doya "seni seviyorum" diyebilmeyi çok isterdim. Ama yapamam, cesaret edemem. Çünkü bu iki kelimeden çok korkuyorum sevdiğim. Kocaman gölgesinden öylesine korkuyorum ki; yapamıyorum, sana seni delilercesine sevdiğimi söyleyemiyorum. Saçlarımı okşamanı, kokunu içime çekmeyi, kışın soğuğunda sana sokulup sıcaklığında ısınmayı, bazen öylece oturup seni seyretmeyi öylesine istiyorum ki. Ama dedim ya korkuyorum. Ya istemezsen, ya beni sevmezsen, ya benden bir an tereddüt edersen, ya gözlerini kaçırırsan gözlerimden, ya ya ya...
Aslında korktuğum sana "seni seviyorum" diyebilmek değil miydi? Peki ya bunlar ne o zaman, nereden çıktılar birden? Asıl korkum sadece iki kelime değil miydi?
Korkmamalısın.
YanıtlaSil